همین الآن آویزون شده بودم به شیشه کمدم... از فردا میرم دانشگاه... دلم گرفته... اصلا یادم رفته وقتایی که ۸صبح کلاس داشتم کی بیدار میشدم...

دلم میخواست از محیطی که قراره دوباره از فردا شروع بشه برات بنویسم ولی همین الآن پشیمون شدم! ارزششو نداره اصلا... حرفای مهمتری دارم که برات بنویسم...

داشتم به این فکر میکردم که من تاامروز چیا میخواستم و حالا چیا دارم... خوب! درمورد خیلی چیزا اصلا هیچی! صفر صفر... ولی خیلی چیزای دیگه هم هستن که صدبرابر بهتر از اون چیزین که فک میکردم یا میخواستم...

بابالنگ درازم! همین الآن که اینجا نشستم دلم یه کلبه میخواد دقیقا شکل تابلویی که کنار پرده اتاقمه... کنارش یه رودخونه باشه... سرسبز باشه... ولی به نظرم لزومی نداره که رطوبت زیادی داشته باشه... خود کلبه هم یه ریزه کم نور باشه... خنک... چوبی... ولی نه از این چوبیای جدید که الکین! جدی جدی چوبی باشه...

و یک عالمه فرصت برای با تو بودن...

مطمئنا این دنیا اینقدر بزرگ هست که یشه توش یه همچین کلبه ای پیدا کرد ولی کجاست؟ راهش جوری هست که بشه بهش رسید؟!

ناامید نیستم لنگ درازم.. اصلا... فقط گاهی خسته میشم... میترسم... گاهی از نترسیدنت میترسم...

راستی! همین الآن دیدم این قورباغه هه صاف زل زده به چشام... غلط نکنم اینم دلش برات تنگ شده... میگه از طرف منم چندتا جمله براش بنویس... همین فقط بتونی زبون قورباغه ها رو بفهمی 

پ.ن: امشب مثل همه شبای آخر تعطیلات دلم گرفته بود... امشب دلم خیلی بیشتر گرفته بود چون این تعطیلات رنگ و بویی از تو داشت... نمیگم دفعه اولمه که اینجوری میشم... من بارها این حال رو تجربه کردم... قبل ها بچه تر بودم... نا آرام تر... و حسی داشتم که هیچی ازش حالیم نبود... پس سخت تر هم بود... ولی درمورد تلخی بعضی چیزا عاقل بودن هم دردی رو دوا نمیکنه... هرچند گاهی فکر میکنم اگر این تلخی ها نبود، مزه خیلی چیزها به شیرینی الآن نبود... دوست دارم...

 

 

 

برچسب‌ها: امشب, بابالنگ دراز, دلتنگی

نوشته شده در شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 2:18 توسط فرشته صدیق| |